مردي از امام علي(ع) درخواست اندرز کرد. حضرت در پاسخ فرمود: از کساني مباش که بدون عمل صالح به آخرت اميدوار است و توبه را با آرزوهاي دراز به تاخير مي اندازد، در دنيا چونان زاهدان سخن مي گويد، اما در رفتار همانند دنياپرستان است. اگر نعمت ها به او برسد سير نمي شود، و در محروميت قناعت ندارد، از آنچه به او رسيد شکرگزار نيست، و از آنچه مانده زياده طلب است. ديگران را پرهيز مي دهد، اما خود پروا ندارد، به فرمانبرداري امر مي کند، اما خود فرمان نمي برد، نيکوکاران را دوست دارد، اما رفتارشان را ندارد، گناهکاران را دشمن دارد، اما خود يکي از گناهکاران است، و با گناهان فراوان مرگ را دوست نمي دارد، اما در آنچه که مرگ را ناخوشايند مي سازد پافشاري دارد...»

نهج البلاغه