حزباللهی یعنی آن آدمی که در خدمت اهداف خدایی و انقلاب اسلامی،
بیمحابا حرکت میکند و چیزی که از آن ملاحظه کند، یا ندارد، یا موجب
ملاحظهاش نمیشود؛ این حزباللهی است. اگر جنگ است، میشتابد به
جنگ؛ اگر صدقات است برای ادارهی حکومت اسلامی و جمهوری اسلامی
و پشت جبهه، هرچه دارد میریزد در طَبَق اخلاص؛ اگر راهپیمایی زیر آفتاب
گرم یا در زمستان سرد است، اوّل صبح میآید بیرون و تا آخر هست؛ اگر
پاسخ گفتن به ندای مسئولان کشور و همواره تکرار کردنِ شعارهایی است
که رهبر بزرگ انقلاب به این مردم داده، او جزو یکی از بهترینها است و جزو
کسانی است این شعارها را تکرار میکنند. واقعاً به معنای واقعی کلمه جزو
امّت بزرگِ پشت سر امام است. این معنای حزباللهی است.
مردي از امام علي(ع) درخواست اندرز کرد. حضرت در پاسخ فرمود: از کساني مباش که بدون عمل صالح به آخرت اميدوار است و توبه را با آرزوهاي دراز به تاخير مي اندازد، در دنيا چونان زاهدان سخن مي گويد، اما در رفتار همانند دنياپرستان است. اگر نعمت ها به او برسد سير نمي شود، و در محروميت قناعت ندارد، از آنچه به او رسيد شکرگزار نيست، و از آنچه مانده زياده طلب است. ديگران را پرهيز مي دهد، اما خود پروا ندارد، به فرمانبرداري امر مي کند، اما خود فرمان نمي برد، نيکوکاران را دوست دارد، اما رفتارشان را ندارد، گناهکاران را دشمن دارد، اما خود يکي از گناهکاران است، و با گناهان فراوان مرگ را دوست نمي دارد، اما در آنچه که مرگ را ناخوشايند مي سازد پافشاري دارد...»
نهج البلاغه
