خطري که جامعه را تهديد مي کند
   

 بزرگترين خطري که جامعه ما را تهديد مي کند خطرهاي فرهنگي، فکري و اخلاقي است. ما بايد اين بعد را ابتدا در خودمان و سپس هر اندازه مي توانيم در جامعه تقويت کنيم. اول بايد معرفت خودمان را نسبت به انقلاب و اسلام تقويت کنيم و بعد سعي کنيم اين رشد را در امثال خودمان توسعه بدهيم. همه جا توکلمان به خدا باشد و چشممان به انگشت اشاره اي باشد که رهبري نشان مي دهند. سخنراني اخير رهبري(درباره خطر نفوذ بيگانگان) براي يک عمر کافي است. اگر به واژه ها و رمز ها و تعبيرات به کار رفته دقت کنيم، خواهيم فهميد که اشکالات جامعه کجاست. ايشان مي فرمايد آن خطر ها هست، اما هيچ خطري مانند خطر فرهنگي نيست. ايشان به چه زباني بگويد که برويد کار فرهنگي کنيد؟!
    ما کامل نيستيم و بايد معرفت ما به انقلاب و اسلام روز به روز بيشتر شود. بعد از شناخت بايد تعهد به عمل داشت. آنچه از اسلام ياد گرفته ايم بايد مو به مو اجرا شود. اگر کمک خداوند را مي خواهيم بايد صبر و مقاومت و تقوا داشته باشيم. براي اينکه بتوانيم به خوبي کار کنيم بايد از لغزش هاي کوچک يکديگر گذشت کنيم و فکر، بحث و رفتار را بر سر مسائلي که داراي اهميت است متمرکز کنيم. تلاش بايد براي کار مثبت باشد زيرا اصطکاک و درگيري باعث مي شود که آدم متوقف شود. خداوند قول قطعي داده است که چنين کساني را کمک کند.
    سخنراني آيت الله مصباح يزدي (دام ظله) در ديداربا جمعي از اعضاي شوراي مرکزي و فعالين اتحاديه جامعه اسلامي دانشجويان؛ قم ؛ شهريور/94