چند وقته تصمیم گرفتم هر آن چیزی که از دل بر آید بنویسم.

یه وقتهایی میرم تو فکر میگم اگه یه موقع یه آدم ازم بپرسه چی در چنته داری که بخوای

خودتا از اصحاب حضرت موعود قرار بدی چی بگم؟

هیچی در دست ندارم

نه نمازم علی گونه است چرا که دوز خلوص خالصانه اش کم است،

نه رفتارم فاطمه گونه است چرا که گاهی با یک آهی شکوه میکنم از دنیا،

نه عبادتم حسین گونه است چرا که شبها در خواب به سر میبرم

نه هیچ...

تنها دلخوش به حجاب زینب گونه ام هستم،ولی آیا امامم می پذیرد از من؟

سعی در درست کردن عقاید کسی ندارم این روزها باید عقاید خودم را دو دستی بگیرم تا باد نبرد و میدانم که اگر خودم را درست کنم درست میتوانم کرد ...

حجاب را تاج بندگی ام میدانم به این دلیل که میبرد مرا تا اوج، پوشیدگی من میتواند دست دست دراز را کوتاه کند وچشم هرزه را کور...

این تاج را هرگز از سرم برنمیدارم...